بسم الله الرحمن الرحیم
۱. سُبْحَانَ ٱلَّذِیۤ أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِۦ لَیۡلࣰا مِّنَ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ إِلَى ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡأَقۡصَا ٱلَّذِی بَٰرَكۡنَا حَوۡلَهُۥ لِنُرِیَهُۥ مِنۡ ءَایَٰتِنَاۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِیعُ ٱلۡبَصِیرُ.
پاکي ده د هغه لپاره چې خپل بنده (محمد ﷺ) یې د شپې له مسجد الحرامه مسجد الاقصا ته یووړ، هغه ځای چې موږ یې شاوخوا برکتناکه کړی ترڅو خپلې ځینې نښې وروښیو، یقینا هغه ډير ښه اورېدونکی ډیر ښه لیدونکی دی.
۲. وَءَاتَیۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ وَجَعَلۡنَٰهُ هُدࣰى لِّبَنِیۤ إِسۡرَٰٓءِیلَ أَلَّا تَتَّخِذُوا۟ مِن دُونِی وَكِیلࣰا.
او موږ موسیٰ ته کتاب (تورات) ورکړ، او دا مو د بني اسرائيلو لپاره لارښود وګرځاوه، خبردار له ما پرته بل کارساز مه نیسئ.
۳. ذُرِّیَّةَ مَنۡ حَمَلۡنَا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُۥ كَانَ عَبۡدࣰا شَكُورࣰا.
ای د هغه چا اولادې چې موږ له نوح سره لیږدولي وو، بیشکه هغه ډير شکرکوونکی بنده وو.
۴. وَقَضَیۡنَآ إِلَىٰ بَنِیۤ إِسۡرَٰٓءِیلَ فِی ٱلۡكِتَٰبِ لَتُفۡسِدُنَّ فِی ٱلۡأَرۡضِ مَرَّتَیۡنِ وَلَتَعۡلُنَّ عُلُوࣰّا كَبِیرࣰا.
او مونږ بني اسرائیلو ته په كتاب كې وار له مخه خبردارى وركړى وو چې تاسو بهدوه ځلې په ځمكه كې فساد كوی او تاسو به سرغړونه كوی په ډېرې لوې سركشۍ سره.
۵. فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ أُو۟لَىٰهُمَا بَعَثۡنَا عَلَیۡكُمۡ عِبَادࣰا لَّنَآ أُو۟لِی بَأۡسࣲ شَدِیدࣲ فَجَاسُوا۟ خِلَٰلَ ٱلدِّیَارِۚ وَكَانَ وَعۡدࣱا مَّفۡعُولࣰا.
نو کله چې په هغو دواړو کې د لومړۍ ځلې ژمنه راورسیده موږ پر تاسېو باندې خپل داسې بندګان واکمن کړل چې ډیر سخت جنګي وو، نو هغوی د ښارونو په منځ کې ښه وګرځيدل او دا ژمنه وه چې باید پوره شوې وای.
۶. ثُمَّ رَدَدۡنَا لَكُمُ ٱلۡكَرَّةَ عَلَیۡهِمۡ وَأَمۡدَدۡنَٰكُم بِأَمۡوَٰلࣲ وَبَنِینَ وَجَعَلۡنَٰكُمۡ أَكۡثَرَ نَفِیرًا.
بیا موږ بیا تاسې ته پر هغوی برلاسي درکړه، او ستاسې مرسته مو وکړه په مالونو او زامنو، او تاسې مو (د خلکو) د ملاتړ له پلوه بیخي ډير کړی.
۷. إِنۡ أَحۡسَنتُمۡ أَحۡسَنتُمۡ لِأَنفُسِكُمۡۖ وَإِن سَآءَتُمۡ فَلَهَاۚ فَإِذَا جَآءَ وَعۡدُ ٱلۡأَخِرَةِ لِیَسُۡـُٔوا۟ وُجُوهَكُمۡ وَلِیَدۡخُلُوا۟ ٱلۡمَسۡجِدَ كَمَا دَخَلُوهُۥٓ أَوَّلَ مَرَّةࣲ وَلِیُتَبِّرُوا۟ مَا عَلَوۡا۟ تَتۡبِیرًا.
که تاسې نېکي وکړی د خپلو ځانونو لپاره نیکي کوی، او که تاسې بدي وکړی، نو په هغه ځان باندې ده (چې بدي يې کړې ده)، نو کله چې د دوهم فساد ژمنه راورسيږي، نو (زموږ بندګان) به ستاسې مخونه وران ویجاړ کړي، او ددې لپاره چې د (اقصی) مسجد ته به داسې داخل شي لکه چې د لومړي ځل لپاره داخل شوي وو، او ددې لپاره چې له بیخه ویجاړ کړي هر هغه څه چې دوی پرې برلاسي شي.
۸. عَسَىٰ رَبُّكُمۡ أَن یَرۡحَمَكُمۡۚ وَإِنۡ عُدتُّمۡ عُدۡنَاۘ وَجَعَلۡنَا جَهَنَّمَ لِلۡكَٰفِرِینَ حَصِیرًا.
ښايي ستاسو رب درباندې رحم وکړي، خو که تاسو بیا فساد ته ستانه شئ، نو موږ به هم سزا درکړو، او موږ د کافرانو لپاره دوزخ یوه کلا ګرځولې ده.
۹. إِنَّ هَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانَ یَهۡدِی لِلَّتِی هِیَ أَقۡوَمُ وَیُبَشِّرُ ٱلۡمُؤۡمِنِینَ ٱلَّذِینَ یَعۡمَلُونَ ٱلصَّٰلِحَٰتِ أَنَّ لَهُمۡ أَجۡرࣰا كَبِیرࣰا.
بېشکه، دا قرآن هغه لارې ته هدایت کوي چې تر ټولو سم ده، او مؤمنانو ته زېری ورکوي، هغو چې نیک عملونه کوي، چې د دوی لپاره ستر اجر دی.
۱۰. وَأَنَّ ٱلَّذِینَ لَا یُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِ أَعۡتَدۡنَا لَهُمۡ عَذَابࣰا أَلِیمࣰا.
او هغه کسان چې پر آخرت ایمان نه لري، موږ د هغوی لپاره دردناک عذاب تیار کړی دی.
۱۱. وَیَدۡعُ ٱلۡإِنسَٰنُ بِٱلشَّرِّ دُعَآءَهُۥ بِٱلۡخَیۡرِۖ وَكَانَ ٱلۡإِنسَٰنُ عَجُولࣰا.
او انسان د شر (زیان) لپاره هم داسې دعا کوي لکه د هغه د خیر (ګټې) د دعا په څیر، او انسان له پیله ډېر بېړه کوونکی دی.
۱۲. وَجَعَلۡنَا ٱلَّیۡلَ وَٱلنَّهَارَ ءَایَتَیۡنِ فَمَحَوۡنَآ ءَایَةَ ٱلَّیۡلِ وَجَعَلۡنَآ ءَایَةَ ٱلنَّهَارِ مُبۡصِرَةࣰ لِّتَبۡتَغُوا۟ فَضۡلࣰا مِّن رَّبِّكُمۡ وَلِتَعۡلَمُوا۟ عَدَدَ ٱلسِّنِینَ وَٱلۡحِسَابَۚ وَكُلَّ شَیۡءࣲ فَصَّلۡنَٰهُ تَفۡصِیلࣰا.
او موږ شپه او ورځ دوه نښې وګرځولې، بیا مو د شپې نښه (تیاره) ایسته کړه، او د ورځې نښه مو رڼا بښونکې راڅرګنده کړه، ترڅو تاسې د خپل رب له فضل (روزی) څخه لټون وکړئ، او د کلونو په شمېر باندې پوه شئ او په حساب، او ټول شیان موږ په تفصیل سره بیان کړی دی.
۱۳. وَكُلَّ إِنسَٰنٍ أَلۡزَمۡنَٰهُ طَٰٓئِرَهُۥ فِی عُنُقِهِۦۖ وَنُخۡرِجُ لَهُۥ یَوۡمَ ٱلۡقِیَٰمَةِ كِتَٰبࣰا یَلۡقَىٰهُ مَنشُورًا.
او موږ د هر انسان کارونه د هغه پر غاړه اړین کړي دي او د قیامت په ورځ به موږ ورته یو کتاب راوباسو چې دی به ورسره مخامخ شي په داسې حال کې چې هغه به غوړیدلی وي.
۱۴. ٱقۡرَأۡ كِتَٰبَكَ كَفَىٰ بِنَفۡسِكَ ٱلۡیَوۡمَ عَلَیۡكَ حَسِیبࣰا.
کتاب دې ولوله! نن دې خپل ځان ستا پخلاف بسنه کوي د حساب کونکي په توګه.
۱۵. مَّنِ ٱهۡتَدَىٰ فَإِنَّمَا یَهۡتَدِی لِنَفۡسِهِۦۖ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیۡهَاۚ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةࣱ وِزۡرَ أُخۡرَىٰۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِینَ حَتَّىٰ نَبۡعَثَ رَسُولࣰا.
چا چې نېغه لاره خپله کړه، نو یقینا هغه د خپل ځان (د ګټې) لپاره سمه لاره مومي، او څوك چې بېلارې شو، نو بیشکه هغه يې خپل ځان بېلارې کړ، او هېڅ کوم بار اوچتونكى د بل بار نه اوچتوي او موږ كله هم عذاب وركوونكي نه یو تر هغه پورې چې رسول ولېږو.
۱۶. وَإِذَآ أَرَدۡنَآ أَن نُّهۡلِكَ قَرۡیَةࣰ أَمَرۡنَا مُتۡرَفِیهَا فَفَسَقُوا۟ فِیهَا فَحَقَّ عَلَیۡهَا ٱلۡقَوۡلُ فَدَمَّرۡنَٰهَا تَدۡمِیرࣰا.
۱۷. وَكَمۡ أَهۡلَكۡنَا مِنَ ٱلۡقُرُونِ مِنۢ بَعۡدِ نُوحࣲۚ وَكَفَىٰ بِرَبِّكَ بِذُنُوبِ عِبَادِهِۦ خَبِیرَۢا بَصِیرࣰا.
۱۸. مَّن كَانَ یُرِیدُ ٱلۡعَاجِلَةَ عَجَّلۡنَا لَهُۥ فِیهَا مَا نَشَآءُ لِمَن نُّرِیدُ ثُمَّ جَعَلۡنَا لَهُۥ جَهَنَّمَ یَصۡلَىٰهَا مَذۡمُومࣰا مَّدۡحُورࣰا.
هغه څوك چې داسې وي چې دنیا غواړي هغه ته به په دې كې هغه څه په بیړه وركړو چې موږ يې وغواړو هغه چا ته چې موږ يې اراده وكړو، بیا د هغهٔ لپاره جهنم مقرر كړو چې دى به هغه ته ننوځي، په داسې حال كې چې ملامت كړى شوى، شړل شوى به وي.آیت ۱۹:
وَمَنۡ أَرَادَ ٱلۡأٓخِرَةَ وَسَعَىٰ لَهَا سَعۡیَهَا وَهُوَ مُؤۡمِنࣱ فَأُوْلَٰٓئِكَ كَانَ سَعۡیُهُم مَّشۡكُورࣰا.
ژباړه:
او څوک چې آخرت غواړي، او د هغه لپاره هڅه وکړي، پداسې حال کې چې مؤمن وي، نو د دوی دا هڅې به د قدر وړ وبلل شي.
آیت ۲۰:
كُلࣱّا نُّمِدُّ هَٰٓؤُلَآءِ وَهَٰٓؤُلَآءِ مِنۡ عَطَآءِ رَبِّكَۚ وَمَا كَانَ عَطَآءُ رَبِّكَ مَحۡظُورًا.
ژباړه:
موږ (په دنیا کې) همدې ته (چې دنیا غواړي) او همدې ته (چې آخرت غواړي) د خپل رب له نعمتونو ورکوو، او د ستا رب عطا (نعمت) د چا لپاره بند نه دی.
آیت ۲۱:
ٱنظُرۡ كَیۡفَ فَضَّلۡنَا بَعۡضَهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲۚ وَلَلۡأٓخِرَةُ أَكۡبَرُ دَرَجَٰتࣲ وَأَكۡبَرُ تَفۡضِیلࣰا.
ژباړه:
وګوره، موږ ځینې خلک پر ځینو نورو غوره کړي دي! خو په آخرت کې درجې (رتبې) لا ډېرې لوړې دي او هلته (د الله) فضل ډېر زیات دی.
آیت ۲۲:
لَا تَجۡعَلۡ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَقۡعُدَ مَذۡمُومࣰا مَّخۡذُولࣰا.
ژباړه:
له الله سره بل معبود مه نیسه، که نه نو ته به ملامت او رټل شوی پاتې شې!
آیت ۲۳:
وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعۡبُدُوا۟ إِلَّآ إِیَّاهُ وَبِٱلۡوَٰلِدَیۡنِ إِحۡسَٰنًاۚ إِمَّا یَبۡلُغَنَّ عِندَكَ ٱلۡكِبَرَ أَحَدُهُمَآ أَوۡ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَآ أُفࣲّ وَلَا تَنۡهَرۡهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوۡلࣰا كَرِیمࣰا.
ژباړه:
ستا رب حکم کړی چې له ده پرته بل څوک مه لمانځئ، او له مور و پلار سره نیکي وکړئ. که چېرته هغوی دواړه یا یو له دوی څخه ستا په وړاندې زوړ شي، نو (د هغوی له خبرو) "اف!" مه وایه، او هغوی ته مه درزیږه، بلکې ورسره په نرمۍ او درنښت خبرې وکړه.
آیت ۲۴:
وَٱخۡفِضۡ لَهُمَا جَنَاحَ ٱلذُّلِّ مِنَ ٱلرَّحۡمَةِ وَقُل رَّبِّ ٱرۡحَمۡهُمَا كَمَا رَبَّیَانِی صَغِیرࣰا.
ژباړه:
او د مهربانۍ له مخې د عاجزۍ وزرونه د دوی (مور و پلار) پر وړاندې ښکته کړه، او دعا وکړه: "اې زما ربه! پر دوی رحم وکړه، لکه څنګه چې دوی زما د کوچنیتوب په مهال زما پالنه کړې وه."
آیت ۲۵:
رَّبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِمَا فِی نُفُوسِكُمۡۚ إِن تَكُونُوا۟ صَٰلِحِینَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلۡأَوَّٰبِینَ غَفُورࣰا.
ژباړه:
ستاسو رب له هغو (پټو احساساتو) څخه ښه خبر دی چې ستاسو په زړونو کې دي. که تاسو نېکان وئ، نو الله د توبهګارو لپاره ډېر بښونکی دی.
آیت ۲۶:
وَءَاتِ ذَا ٱلۡقُرۡبَىٰ حَقَّهُۥ وَٱلۡمِسۡكِینَ وَٱبۡنَ ٱلسَّبِیلِ وَلَا تُبَذِّرۡ تَبۡذِیرًا.
ژباړه:
او خپلوانو ته د هغوی حق ورکړه، همداراز مسکینانو او مسافرو ته (د اړتیا وړ مرسته ورکړه)، خو خپل مال بېځایه مه لګوه!
آیت ۲۷:
إِنَّ ٱلۡمُبَذِّرِینَ كَانُوا۟ إِخۡوَٰنَ ٱلشَّیَٰطِینِۖ وَكَانَ ٱلشَّیۡطَٰنُ لِرَبِّهِۦ كَفُورࣰا.
ژباړه:
بېشکه، هغه کسان چې بېځایه لګښتونه کوي، هغوی د شیطانانو وروڼه دي، او شیطان د خپل رب ناشکره دی.
آیت ۲۸:
وَإِمَّا تُعۡرِضَنَّ عَنۡهُمُ ٱبۡتِغَآءَ رَحۡمَةࣲ مِّن رَّبِّكَ تَرۡجُوهَا فَقُل لَّهُمۡ قَوۡلࣰا مَّیۡسُورࣰا.
ژباړه:
که ته (د مرستې نهلرلو له امله) له هغو (مسکینانو) څخه مخ اړوې، ځکه چې ته د خپل رب له لوري د رحمت (روزي) تمه لرې، نو بیا هم ورسره په نرمۍ او مهربانۍ خبرې وکړه.
آیت ۲۹:
وَلَا تَجۡعَلۡ یَدَكَ مَغۡلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبۡسُطۡهَا كُلَّ ٱلۡبَسۡطِ فَتَقۡعُدَ مَلُومࣰا مَّحۡسُورًا.
ژباړه:
او خپل لاس دې تر غاړې پورې مه تړلی ساته (بخیل مه اوسه)، او نه یې دومره خلاص پرېږده (چې ټول شیان خیرات کړې)، چې وروسته پښېمانه او ملامت پاتې شې.
۳۰. إِنَّ رَبَّكَ یَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن یَشَآءُ وَیَقۡدِرُۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِیرَۢا بَصِیرࣰا.
ژباړه:
بېشکه، ستا رب چاته چې وغواړي، روزي پراخوي، او (چاته چې وغواړي) تنګوي، ځکه چې هغه د خپلو بندګانو له حاله ښه خبردار او ښه لیدونکی دی.